Rügen

21/7/2021 – Ummanz – Van Schaprode gaat het naar het eiland Ummanz. We rijden een rondje rond het eiland voor we naar ons hotel Kiebitzort gaan. Wat valt op? MUGGEN! Klein maar driftig en aanvallend. Gwen heeft het zoetste bloed en haar benen zien er snel uit alsof ze door een hagelgeweer beschoten is. Op de kamer gelukkig geen bijters. Het restaurant is vandaag dicht en we fietsen na een douche naar Bauer Lange, een boerderij met eetgelegenheid. Op weg naar daar valt ons oog op de Erste Edeldestillerie van Rügen. We zijn nog voor sluitingsuur, maar worden van top tot teen bekeken door de eigenaar en – vermoedelijk - zijn dochter. ‘Bitte, bitte, mit Corona nur zwei Personen. ’ In feite vier, maar aangezien vader en dochter zich ook in de ontvangstruimte bevinden, gaan Jeroen en ik binnen en bestellen vier Schnaps. Wij iets straf van Jacques Lebel appelen en voor Gwen en Karin iets op basis van kersen. We slaan ze buiten achterover, tegen de gevel van het gebouw. Op één been kan je niet...

21/7/2021 – Putgarten – Een glas kraantjeswater en we gaan op weg. In de vakantiewoning is geen ontbijt te krijgen. Eerst verzamelen we lakens en handdoeken in een mand en brengen ze naar de conciërge. Ze is blij dat ze van ons af is. Putgarten telt geen enkele winkel. We pedaleren op een lege maag naar ons volgende doel. Het voornemen is om de eerste de beste bakker binnen te gaan. In Mattchow niks, in Kassevitz niks en in Zühlitz worden we lamzalig. Dan verliezen we Gwen, die onbewust een noodsignaal naar haar dochter heeft gestuurd op haar Garmin. In Altenkrichen spotten we een Netto-supermarkt. Op de parking ruikt het naar vers brood en gebak. Binnen is er een toog met een overvloed aan ontbijtkoeken waarbij je koffie kunt krijgen. We gaan zitten in de Kundenecke en genieten van ons ontbijt en een Milchkaffee. Jeroen heeft aan een kraam buiten aardbeien gehaald en we graaien gretig in het kartonnen bakje. Ze zijn lekker en donkerrood.  De westelijke kant van Rügen is minder cha...

20/7/2021 – Kap Arkona – De rit van Breege naar Kap Arkona is uitdagend voor fiets en ruggengraat. In DDR-tijden werden militaire wegen aangelegd met betonnen balken die op gelijke afstand van elkaar dwars op de grond gelegd werden. Tussen de balken een grote voeg, al dan niet begroeid met gras of onkruid. We rijden door Fischerdorf Vitt. Rieten daken, onverharde wegen en een ronde kapel uit 1806. Er zou nog één vissersfamilie actief zijn. De omgeving is keimooi, maar de fietstocht is kedong, kedong, kedong... De Kap zelf is een teleurstelling, een vuurtoren en wat oude militaire gebouwen. De Duitse marine is er actief met bunkers bouwen sinds 1915.  We dalen af naar zee en kijken hoe de Oostzee rustig tegen het strand klotst.  Dan naar ons hotel in Putgarten. De Ferienwohnung die we geboekt hebben is nog niet klaar en er zijn al helemaal geen lakens of handdoeken. De conciërge is een doorrookte vrouw van in de zestig. Ze is verward, wil ons een rekening aansmeren van € 60 voo...

20/7/2021 – Sassnitz - De ontbijtzaal van Kurhotel Sassnitz staat vol maquettes van zeilschepen. De ochtend is zonnig en het licht is sterk, ik zoek met half dichtgeknepen ogen brood en boter. De rit gaat naar Kap Arkona, het noordelijkste punt van het eiland. We suizen nog eens door het Jasmundpark, dit keer met voorkennis, we genieten nog meer van het bomenspektakel. Gwen rijdt een binnenbandje plat, Jeroen plakt het zorgzaam naar een nieuw leven. Na het park is er een felle klim naar Lohme, de zon is nu echt doorgebroken en het zicht op de Oostzee is adembenemend mooi. Karin wordt verleid door een bord waarop staat ‘Sonnenuntergangsbowle, auch zum mitnehmen’. Ze aarzelt, maar het is te vroeg voor rumpunch. Verder naar Glowe en dan rijden we over de landengte Schaabe, die de schiereilanden Jasmund en Wittow verbindt. Prachtige rit, links van ons de Jasmunder Bodden en rechts van ons de Tromper Wiek. Een Wiek is een bocht in zee. Zeg het eens drie keer luidop: ‘Tromper Wiek’, het is a...

19/7/2021 – Sassnitz – Caspar David Friedrich schilderde in 1818 zijn ‘Krijtrotsen op Rügen’. Een glimp daarvan is nog te zien aan de Königsstuhl. Daarvoor fietsen we door het Nationalpark Jasmund, een Unesco beukenbos. Het is een tochtje dat op en af gaat, soms hard pedalerend en daarna freewheelend op een meanderend pad omzoomd door oude, hoge beuken. Jeroen wordt lyrisch bij het zien van zoveel schoonheid en geeft een pakkende speech over ‘de boom’. We arriveren bij het centrum van het Nationalpark, doen snel een bezoek aan de tentoonsteling en gaan dan buiten op zoek naar Caspars impressie. Jammer genoeg is in 2011 een deel van de rots in zee gebrokkeld, naar verluidt was de Oostzee in de buurt maanden lang wit. De rots wordt gestabiliseerd, maar de romantiek van het schilderij is ver te zoeken. Het getrampel van zoveel toeristen zal er niet goed aan doen. Kliffen komen, kliffen gaan, alleen Elvis blijft bestaan. We fietsen terug naar ons hotel, douchen en gaan op zoek naar een hap...