19/7/2021 – Sassnitz – Caspar David Friedrich schilderde in 1818 zijn ‘Krijtrotsen op Rügen’. Een glimp daarvan is nog te zien aan de Königsstuhl. Daarvoor fietsen we door het Nationalpark Jasmund, een Unesco beukenbos. Het is een tochtje dat op en af gaat, soms hard pedalerend en daarna freewheelend op een meanderend pad omzoomd door oude, hoge beuken. Jeroen wordt lyrisch bij het zien van zoveel schoonheid en geeft een pakkende speech over ‘de boom’. We arriveren bij het centrum van het Nationalpark, doen snel een bezoek aan de tentoonsteling en gaan dan buiten op zoek naar Caspars impressie. Jammer genoeg is in 2011 een deel van de rots in zee gebrokkeld, naar verluidt was de Oostzee in de buurt maanden lang wit. De rots wordt gestabiliseerd, maar de romantiek van het schilderij is ver te zoeken. Het getrampel van zoveel toeristen zal er niet goed aan doen. Kliffen komen, kliffen gaan, alleen Elvis blijft bestaan. We fietsen terug naar ons hotel, douchen en gaan op zoek naar een hap. In de oude haven van Sassnitz gaan we zitten bij Gastmahl des Meeres. De ober heeft een stijlvolle tattoo op de arm, ik zie een kompas en een zeilschip en vraag of hij een zeeman is. Neen. De geboortedatum van zijn dochter draagt hij mee, en het kompas met de coördinaten van zijn heimatstad Rostock. Gwen en Karin eten Labskaus, een zeemansgerecht van corned beef, haring, rode biet en wortelen, bedekt met een spiegelei. Een papperig recept voor zeebonken die door gebrek aan vitamine C tandeloos door het leven gingen. Bij ons staan frittierte Sprotten op het menu en alweer wordt Jeroen lyrisch als hij terugdenkt hoe die in Bredene op de stoof gebakken werden. Na een Störtebekerpils of twee wandelen we naar ons bed.
 |
| Kreidefelsen nu! |
 |
| Rauf |
 |
| Runter |
 |
Oerkracht
|
 |
| Kreidefelsen auf Rügen, Caspar David Friedrich (1818) |
Reacties
Een reactie posten